Problemy cz2

-Kiedy to było?

 -Całkiem niedawno, w lipcu minionych wakacji.

 -Zakładam, że tym problemem jest dla niej ten pierwszy?

 -Słusznie.

 -Pozwól mi to zrozumieć.

 -W połowie sierpnia, również tych wakacji, owa już kobieta poznała pana numer 3.

 -Burzliwe życie uczuciowe…

 -A żebyś wiedział…

 -A więc co było dalej?

 -Hmm… byli ze sobą półtora miesiąca.

 -Można wiedzieć, czemu się rozeszli?

 -Na początku roku szkolnego ich związek nabrał fizycznej odległości.

 -Masz na myśli mur, o którym już rozmawialiśmy?

 -Nie tylko. Ona chodziła do szkoły, on do pracy, ona na jednym końcu województwa, on na drugim.

 -Nieciekawie…

 -Na dodatek po pierwszych dwóch tygodniach dzwonił co tydzień tylko po to, by się dowiedzieć, czy trzyma dla niego cnotę.

 -Co ona na to?

 -Męczyła się psychicznie, więc kazała mu spierdalać…

 -I pewnie po niedługim czasie był ktoś następny…

 -Gorzej.

 -Jak gorzej, mogłoby być gorzej?

 -Owszem.

 -To znaczy jak?

 -Bo poznała dwóch różnych mężczyzn.

 -O fuck.

 -A nie mówiłam?

 -Mówiłaś…

Kompleksy...

 -Najlepszym lekarzem na kompleksy kobiety jest obecność mężczyzny, który ją kocha.

 -Do czego pijesz?

 -Do mojej pewnej znajomej.

 -Opowiesz mi o tym?

 -Wykreowałam cię po to, żebyś, w przeciwieństwie do większości, wysłuchał wszystkiego, co mam aktualnie do powiedzenia.

 -No to nawijaj makaron na uszy J.

 -Od czego zacząć?

 -Może od twojej znajomej?

 -Słusznie…

 -J

 -Nazwijmy ją Agata.

 -Dobrze.

 -Agata miała kompleksy. Narzekała na swoją twarz, jej zdaniem za duży brzuch, wyimaginowany cellulit… wiesz o co mi chodzi?

 -Czy mi się tylko wydaje, że z każdym centymetrze swojego ciała nie widziała nic dobrego?

 -Raczej nie widziała w sobie zalet, same wady.

 -…

 -Agata brała na siebie też winę za złe relacje z rówieśnikami i znajomymi.

 -A z czego to się brało?

 -Trochę z niej, trochę z innych. Wiadomo, że nie wszyscy cię od razu polubią…

 -Co było dalej?

 -Żeby poprawić sobie nastrój angażowała się w akcje pozaszkolne. Na jednej z tych akcji poznała intrygującego mężczyznę, Na potrzeby tego tekstu nazwijmy go sobie Andrzej.

 -Skąd wybór imion?

 -Przypadkowy, nie chciałabym, żeby ktoś, słusznie lub nie, utożsamiały się z osobami, o których piszę.

 -i co dalej?

 -W sumie to on się jej spodobał od samego początku, i tak jakoś się złożyło, że od jakiegoś  czasu są ze sobą.

 -A gdzie szczegóły?

 -A chciałbyś, żebym cię zanudzała półgodzinną opowieścią o wszystkomówiących spojrzeniach, pierwszych spotkaniach… ?

 -W sumie to początki jak u wszystkich…

 -Nie do końca, bo każda taka historia różni się szczegółami właśnie, a ja nie chcę opowiadać o czyimś życiu tak na forum.

 -Rozumiem.

-…

-To co z tymi kompleksami?

 -Agata uwierzyła w to, że jest piękna, a to dzięki temu, że jest z nią ktoś, komu podoba się ona taka, jaka jest…

Problemy cz.1

-Kolejny problem rozwiązany.

 -Jakiej natury był ten problem?

 -W sumie kiedyś, dawniej ten problem był poważnym problemem sercowym, później jednak przerodził się w sumie w taki wrzód na dupie, którego nie możesz się pozbyć, a cały czas przeszkadza…

 -Powiesz troszeczkę jaśniej?

 -Wyobraź sobie związek dwojga ludzi. On starszy od niej o 5 lat, ona ma 14 a on 20.

 -Jej matka chyba nie była tym faktem zachwycona…

 -Chociaż jej zdanie nie ma tu wiele do rzeczy, to jednak mogę powiedzieć, że masz rację…

 -I co dalej z nimi?

 -No więc to jej pierwszy związek, platoniczna miłość i te sprawy, chwali się nim a on nią, robią sobie wspólne zdjęcia itp.…. Afiszują się po prostu. On przyjeżdża do niej, poznaje jej rodziców…

 -Ale?

 -No właśnie, ale. Ale jej rodzice nie wiedzą jak reagować na związek ich malutkiej jeszcze córeczki, więc przyjmują postawę zatroskanego rodzica i zakazują się jej z nim kontaktować.

 -Głupie, chyba zapomnieli jak to było, kiedy oni sami była nastolatkami…

 -Ona i on się nie poddają, w tajemnicy przed jej rodzicami spotykają się po jej szkole.

 -A on się uczy?

 -Nie, ale pracuje.

 -Gdzie?

 -W ZKM Gdańsk jako kontroler biletów.

 -Aha… a jak ich związek?

 -Rozpadł się. Po pół roku.

 -I tyle? A gdzie ten wrzód?

 -Po półtora roku od rozstania on złapał z nią kontakt przez jej koleżankę, od której ona do niego pisała, kiedy jeszcze próbowali jeszcze cokolwiek ratować…

 -Cieszyła się?

 -Niebardzo…

 -Czemu?

 -Dotarło do niej, że nigdy z nim nie będzie, więc jak odparowała to nawinął się taki jeden…

 -I co?

 -I nic. Zanim pierwszy chłopak odnowił kontakt ona zerwała z drugim i jeszcze tego nie przebolała. Poza tym, ona z tym pierwszym nie była szczęśliwa…

 -Co ona z tym zrobiła?

 -Skutecznie pozbyła się tego drugiego, jednocześnie dając nadzieję drugiemu że może kiedyś będą razem i obiecując zadzwonić za rok tymczasowo chciała zniknąć z jego życia…

 -Głupia…

CDN

koordynacja

 -A wracając do tego miłego popołudnia…

 -…

 -Sama w domu miałam dużo czasu.

 -Na co?

 -Na różne rzeczy.

 -Na przykład?

 -Na dopracowywanie mojej koordynacji ruchowej.

 -Co masz na myśli?

 -Mam na myśli to, że ostatnio dokuczają mi cały czas bóle mięśni ramion.

 -Zapewne nie tylko tobie.

 -Ciężka torba szkolna, zgarbienie przed komputerem, niewygodna pozycja przed telewizorem, zły sen…

 -I co z tym bólem?

 -Poruszałam ramionami kilka razy i przeszło, ale podejrzewam, że jutro będzie tak samo…

rzeczy potrzebne

 -Dzisiaj byłam świadkiem interesującej sytuacji.

 -Interesującej w jakim względzie?

 -Tak jakby przyniosła mi myśl.

 -Jaką myśl?

 -Wyobraź sobie sytuację, w której są dwie osoby, jedna z nich chwali się czymś nowym, dajmy na to telefonem.

                -Ale sobie kupiłem zajebisty telefon, ma Internet, ma…

 -…i tak wymienia dalej, aż w końcu ten drugi ktoś mówi

                -A po co mi takie bajery, skoro ja i tak czegoś takiego nie używam…