Kompleksy...

 -Najlepszym lekarzem na kompleksy kobiety jest obecność mężczyzny, który ją kocha.

 -Do czego pijesz?

 -Do mojej pewnej znajomej.

 -Opowiesz mi o tym?

 -Wykreowałam cię po to, żebyś, w przeciwieństwie do większości, wysłuchał wszystkiego, co mam aktualnie do powiedzenia.

 -No to nawijaj makaron na uszy J.

 -Od czego zacząć?

 -Może od twojej znajomej?

 -Słusznie…

 -J

 -Nazwijmy ją Agata.

 -Dobrze.

 -Agata miała kompleksy. Narzekała na swoją twarz, jej zdaniem za duży brzuch, wyimaginowany cellulit… wiesz o co mi chodzi?

 -Czy mi się tylko wydaje, że z każdym centymetrze swojego ciała nie widziała nic dobrego?

 -Raczej nie widziała w sobie zalet, same wady.

 -…

 -Agata brała na siebie też winę za złe relacje z rówieśnikami i znajomymi.

 -A z czego to się brało?

 -Trochę z niej, trochę z innych. Wiadomo, że nie wszyscy cię od razu polubią…

 -Co było dalej?

 -Żeby poprawić sobie nastrój angażowała się w akcje pozaszkolne. Na jednej z tych akcji poznała intrygującego mężczyznę, Na potrzeby tego tekstu nazwijmy go sobie Andrzej.

 -Skąd wybór imion?

 -Przypadkowy, nie chciałabym, żeby ktoś, słusznie lub nie, utożsamiały się z osobami, o których piszę.

 -i co dalej?

 -W sumie to on się jej spodobał od samego początku, i tak jakoś się złożyło, że od jakiegoś  czasu są ze sobą.

 -A gdzie szczegóły?

 -A chciałbyś, żebym cię zanudzała półgodzinną opowieścią o wszystkomówiących spojrzeniach, pierwszych spotkaniach… ?

 -W sumie to początki jak u wszystkich…

 -Nie do końca, bo każda taka historia różni się szczegółami właśnie, a ja nie chcę opowiadać o czyimś życiu tak na forum.

 -Rozumiem.

-…

-To co z tymi kompleksami?

 -Agata uwierzyła w to, że jest piękna, a to dzięki temu, że jest z nią ktoś, komu podoba się ona taka, jaka jest…